Staan en Gaan als een Banaan…


ZO, en dan ben ik er nu eindelijk. Soort van, eh Ik Ben. Ik wil eigenlijk gewoon zen. Ook in een soort van-ig iets. Na weer een soort van, ( ppfff echt, het is heel de tijd een soort van, geen zins van JAA, DIT! Veel wat het allemaal net geen zins is.. of iets-igs.. ‘n soort van..zucht.. ) naar een scherm hebben zitten staren, dit keer wel welvarend. In plaats zombi-klik-glare ‘n stare.. is er nu ruimte en tijd dat ik even voor eh nou, Mij, dit kan gaan schrijven. Het was ook alsof ik eerst even ergens in diende te blijven zitten, te ervaren en meemaken eer dat ik mijn taken kon neer leggen.
NU heb ik al figuurlijk zeggend dit schrijvend, echt weinig ondernomen, als in van naar buiten, ofzo. Het was toch kutweer. Wel heb ik een klein begin gemaakt aan mijn dromen, waarvan ik 1 project hoog nodig dien klaar te stomen voor komende week. Of eigenlijk twee, oh jee.. KUT!  Nou ja, …

Samen met mijn maatje hebben we zitten bomen, hard door zagend nu dat eh stammetje van de jonge inplant. Echter voorts is de stand van zaken, dat ik nu mijn taken bijna voldaan en volbracht heb. Ondanks dat de nachtvorst mijn kop zo koud hield dat ik amper behoorlijk kon functioneren. Steeds maar weer keren, draaien, en die malle molenwieken die maalden maar.. kon ik uiteindelijk toch uit de diepe krochten van mijn kop komen, wat stoom blazen, om leven in mij te blazen.
Pure razernij waaide er door mij.
Waanzin, geen zin. Tegen zin, waarom?
Nou wel hierom, in mijn eentje hier iets te maken. Gelijk weer staken voorts ik nog geen eens begonnen ben. Door de confrontatie dat ik hier in mijn eentje zit, bezig eh ga, ben.. Zijn..
Fijne gedachten en gevoelens die dan boven komen van hij die je zo lief hebt, hij van mijn hart, waar je bij en mee wilt Zijn. Hij die afwezig is….
En dan gebeurd het, poef! hup, weg mijn lijf uit.

Muiterij in mijn huis, in mijn Wezen. Vrezen van alles, irreëel. Ik weet veel, echter zo weinig. Onzeker of het zo is wat ik voel, weer die boel opsplitsen in ja- nee.. maar … en dan zijn de rapen weer gaar. En wil ik weer bevestiging, tot dat ik bedaar… Verdwijnend in die staar, op zoek in de geest naar hem. Zijn stem, zijn haar, zijn sterren in zijn ogen. Zijn arm als kussen.

Ondertussen weet ik wel hoe het zit, verloopt… echter ik koop er weinig voor en helemaal nog veel minder met die belminuten die worden gekocht met een para bellijn consulent. Weinig nieuws, of zinnigs dat ik nog geen zins ken. Ben ik weer lekker mee.

Nu, in de naweeën van mijn eerste stappen van daadwerkelijk iets bewerkstelligen wat in oorsprong mijn maatje heeft verzonnen, echter zo leuk dat ik vond dat er iets mee gedaan dient te worden en daar zijn we aan begonnen.
Ja, is wat vaag, ja,..
Dat heeft zo zijn redens. Ik wil er gewoon nog geen naam aan geven, en tevens is het geen zins van mij in mijn eentje.
Dus toch iets samen doen, dat doet mij goed. Ook al vind ik er geen flikker aan, hier zo zittend in mijn eentje.
Tsja, …
Mijn maatje ook in zijn eentje bezig hiermee, afzonderlijk is ieder zijn deel aan het doen.
Samen, apart,.. toch samen.. Best apart!?
Of zoiets-igs.
Een soort van…

( Heb je hem alweer, een soort van.. Het kan. Ja, koffie kan, theekan,.. eigenlijk kan heel veel. Melk kan..
Toe Kan;-) )

n mijn onstuimigheid enzo heb ik gereageerd op een bericht wat iemand in zo’n fb groepje had geplaatst. Met een vraag, … ( Deze doet er geen zins toe, voor het gaat om een stukje bewustwording en tot mijn zinnen en Spirit komen wat het mij bracht)
Bij het lezen van haar verzoekstuk, dacht ik luk raak: “Oh , ho maar, ik ga het hier wel even vertellen. En eh “helpen” . En eh je weet, meer van dat. Nou, kou en natte kermis hoor, mijn thuis komst. Allerlompst heb ik daar van alles geschreven, wat geen zins onwaar is. Altijd even klaar en helder in wat ik doe, echter zo onstuimig en onsamenhangend, terwijl ik weet heel goed hoe het zit. Heel duidelijk zelfs. En hoe kan ik ‘t kort en duidelijk brengen? Nou, nee, dus.. na een lap text nog steeds eh weinig gebracht. Sterker nog, het bracht mij nog minder, behalve dan dat ik nu de verstrengeling met Spirit verbrak, door op mijn gemak maar even tof te doen. Onbedoeld mij los gekoppeld, en weer hele moeilijke, zware issues aangekaart. Geen eens zo met dat doel bewust, mijn reactie berustte immer op mijn ervaring, kennis en weten. En ook zeer zeker geen zins om de boel te stangen daar… Echter in mijn “onschuld” eerlijk en geschreven verteld hoe ik dingen doe. En da viel nie zo goe…

IIg voelde en pikte ik ineens een heleboel weerstand op. Wat natuurlijk ook geheel voor de hand lag.. Maar goed, uiteindelijk menig reactie gehad erop, en daar weer op gereageerd. Enkeling licht geagiteerd, afijn. Uiteindelijk het verzoek of ik wilde opschrijven, hoe en wat mijn manier is, voor iemand stond daar wel open voor. Ondertussen een kleine lichtelijke verontwaardiging, die waren het toch wel mee oneens. En terecht, gezien ik hoe ik het hier bracht.. Maar de vrachtlading was zo intens, dat hoe eerlijk ik ben geweest wat ik schreef, ze op 1 ding bleven hangen, in plaats van op de andere belangrijke dingen die ik schreef. Ik beleef nu eenmaal alles anders, Meer.. mss ook Minder. IK had geschreven dat ik er op terug zou komen, en nu was dat dan ook een van die bomen die ik door gezaagd heb. Ik heb daar zo tegen aan staan hikken. .. Ik wilde iets geven, geen zins mijn verdedigen of iets. Maar goed, blijkt toch weer dat het geen zins voor niets is geweest. 1 dag later, dan dat ik hem een respons zou geven, heb ik dat gedaan.. En pfff zucht steun, kreun, steen en been… Toch weer eh, veel te veel geschreven, en mij verdedigd, en, .. en, … waar door ik weer eh .. pff nou ja,… Laat maar, Iets met schamen ofzo

Alles wat zo helder voor mij, zo duidelijk, alle verbintenissen, de samenhang van kwakzalver tot de .. nou ja.. kwam wederom geen zins tot stand, en kan weer helemaal uit zijn verband worden getrokken.

Maar goed, ik diende dit dus mee te maken. Om te snappen dat ik niemand kan helpen, nog iemand anders mij of anderen kan helpen. Ik hoef alleen maar de schepping lief te hebben, en daarmee, voornamelijk de grote creatieve spirit. Houden van… Liefde van/ met in, … van de Schepper. En dan komt alles er precies zo uit als nodig. Vloeiend in 1 feilloze zin, ipv dat onsamenhangende geleuter met van alles dat er geen zins toe doet, zodat je goed en wel geen zins meer serieus genomen kan worden, en eh gelijk weer stempeltje op mijn kop krijg.
Mijn strop Zelf om gedaan, bekwaam heb ik mij maar hierbij neergelegd. En eerlijk gezegd, is het precies goed gegaan.
Ongeacht wat zij vinden, denken of wat dan ook. Nimmer meer naar dat spook luisteren, dat van alles stiekem in fluistert. Waar rook is, is vuur. En heb mij aan het vage vuur aardig verbrand. Mij vermand, verband gelegd, en terecht dat dit is gebeurd. ( Ik kan het natuurlijk ook verder inkleuren. Voor ik merkte in de reacties dat er mensen toch een zijn gaan speuren hoe dingen nu zitten, en wat ze slikken. Oké, geen zins geheel mee eens wat ik las, echter hey,.. onderzoek.. Zelf! Door mensen.. Yeah!)

Waar haal ik de arrogantie vandaan om te denken dat ik dat wel kan, Spirit kan dat. Doet dat, ik ben een middel, doorgeefluik.. Een eh gereedschapsstuk in het in zijn handen, ik kan er weinig van..
Ook al kan ik het heel goed, heel geweldig knap zelfs, het is geen zins ik die het doet.
Het is Spirit.. Het Leven,..
zolang dat door stroomt, heb ik het potje room dat ik kan delen met velen, ter ondersteuning, support.. “hulp”
Tsjaaa,.. als ik denk, ik kan het ook. Hey, dat weet ik. Dat zit zo en zo,.. en dat klopt ook echt zo, echter het is zo veel !!! Al die verbanden, verbindingen, mogelijkheden,.. en .. en.. en.. meer, dat ik alles zo onsamenhangend op schrijf/ vertel doordat alles zo snel gaat in het Licht, waardoor men alles verkeerd interpreteert. Dat in mijn daad om men iets aan te reiken, te ondersteunen en iemand bij staan in zijn behoeften, ik het dan eigenlijk wel kan shaken..
Menig maal heb ik dat geconstateerd, jaren lang heb ik het zo zien gaan, gevoeld, ervaren.. Het moment dat ik mij zo opstelde, kwelde bij mij de ontkoppeling van spirit en ging ik mee in de waanzin.
Langzaam kwam dat beetje bij beetje aan bij mij, en het is nu dankzij dit standje onbehulpzaam, de muntjes gevallen, en compleet realiseer.
Nu weet ik het!
Geen verweer meer,
overgave in Liefde, vertrouwen….
Ik hoef alleen van Spirit te houden.
Het Leven.
Het is echt heel duidelijk. Ik hoef niemand te helpen, of healen, of wat dan ook. Ik hoef All in Éen te Zijn, en dan gebeurd fijn dat bijzondere, poef! Zomaar, is het al gedaan, zonder iets gedaan te hebben of dat men er erg in heeft gehad. Dus dat..!
Zo bekwaam werkt het leven.
Zodra ik denk wie ga ik nu helpen, bijstaan.. Dan is het Pak AAn! Die banaan is voor jou. Kijk eens hoe je er nu voor staat?
Voor LUL…
Leuk hoor! o_O murf!
..Hoogst bijzonder.
De waanzin van het healen of eigenlijk eh dealen..
Get my feelin’ ? 😉
Dank je wel mensen van het fb groepje…
Ook namens Spirit.

Geef een reactie