SPOOKUUR

 

Midden in de nacht, Mobie verdwenen. Weg. Foetsie! Hoe dan? Begrijp er weinig van.Ik kan wel gaan roepen, fluisterend dan wel, jaaa… Nou, erg nutteloos, kansloos zelfs.

Waarom? Waarom nu, waarom in de holst van de nacht? Deze nacht…? Eenmaal buiten gekomen, wilde ik alleen maar weer snel naar binnen. De ijselijke kou dreef mij in het nauw, trouw aan mijn gevoel dat alarm sloeg. Er is iets loos.Vreemde mist en stilte, de kilte ontmande mij, afnemend de wil om buiten te zijn. Een onbehagelijk gevoel van griezeligheid bekroop mij, omsloot mij meerdere keren. Ik weet mij aardig te weren, echter liever ben ik binnen.

Aan het eind van de straat vond ik wel weer welletjes. Constant alarmbelletjes die bleven rinkelen.OP de achtergrond hoorde ik een windchime wild twinkelen, zonder aanleiding. Zooo, en klaar met dit griezelfeest. Het is mooi geweest. Vlug, riep ik mijn maat terug. Te veel geesten die rommelden in dit gewest. Krijg de pest maar. Ik bespaar mij liever dat onheimelijke gevoel, dat als enige doel had mij angstig te laten voelen, om zo zich aan mij te voeden.Nope, heel naar gewoon, donker en duister gefluister in de nacht. Zooo geen zin hier in.

Ik zag Mobie mee lopen, echter toen ik me weer omdraaide was hij weg. Nee, wat de fuk! Nu diende ik wel verder te gaan,richting het stuk waar het steeds leger voelde. Langzaam aan, voorzichtig aftastend, serieus op mijn hoede, dapper, goede moed tonend. Ik Ben Vanessa. Ik Ben Licht, op deze manier chantte ik mijn dicht, zodat er geen zicht meer is op de paniek die mij even over viel. Nimmer overgeven aan de angst,en deelde afwerend nog wat middelvingers uit. Ik voelde hun toenadering, geen idee waar het hun om ging. Ik ben hier op geen enkele manier van gediend, geesten vriend! Ja..!?. Oh, man, Waarom nu Mobie? Of is het juist nu, door de enorme aanwezigheid van spookjes en griezeltjes? Mobie ziet en voelt ze ook, wellicht hebben ze hem op gestookt.. Wat? Nou?! Pfff,…. Hoe dan ook, de Mobster diende ook weer mee terug naar binnen te komen.

Ondanks het onbehagen en de vlagen van ongemak die ik ervoer, maakte Mobie al dartelend rennend zijn retour. Heel fijn, lekker weer binnen zijn. Wat een rare ongein buiten, dat luid en duidelijk al een aantal dagen bezig is. En dan is ook over dagen de sluier tussen het dodenrijk en de levende werled op zijn dunst en open. Vele hebben zijn al wat eerder naar hier geslopen.

Los van Halloween, en de poort dan open staat tussen de doden en de levenden, gaat het zo al geruime tijd. Dat griezel grut zich los slaat , en zich verblijd aan de vele hapjes die ze met paniek hebben gezaaid. In periodes laait het steeds weer op, en is de spanning en druk te snijden. Gescheiden word het kaf van het koren, zodat de balans zich naar behoren kan herstellen. Je mag best stellen dat judgement day je passen aan het tellen is. Misschien tijd voor een persoonlijke evaluatie?

De vele consternatie doe ik al drie jaar zoveel mogelijk vermijden. waar men op bepaalde plekken als gekken onderhevig zijn en gedreven worden door onbekende energieën , zonder dat ook maar enig zins in de gaten hebben. Laat staan beseffen. Men verliest zich in de waanzin van de wereld, wat een veredeld toneeldoek in der illusie. Confusie en desillusie ten gevolge van de wis en onwaarachtige conditionering die mee gegeven is bij het eten van je pap. Slap gelul was het, en de keus ligt bij ieder en een. Ga je het aan, of blijf je een van hen die kenbaar het oude geen zins los kan laten.

Wat ik allemaal al gezien heb en ben tegen gekomen bij het lopen door de straten van mijn levenspad.De dingen die ik gezien heb, mensen onder elkaar die zo naar doen tegen een ander paar, met blikken des duivels zonder blozen de meest boze viezigheid lozen. Met tussen pose vallen er ook steeds in grote getallen vele mensen ten prooi aan ongelukken, freak ongevallen en ander vaag vuur…

Alarmerend vind ik het. Te veel en te heftig weer de laatste tijd. Veelvuldig rijd de alarmdienst erop uit. Het begint al ‘s ochtends vroeg, in de normaal zo stille wijk. Het lijkt alleen maar meer en erger te worden. Om horensdol,.. snap je hem Horens.. dol.. duiveltjes. Het rommelt en roert enorm. De storm is aan het opkomen, we dienen ons klaar te maken op de komst van onverwacht grote impact waarvan ik alleen maar kan hopen dat men intact blijft. Zoals ik t zo schrijf, best intens, en heftig , voor sommigen wel levensbedreigend echter voor het grootste deel levens veranderend. Helaas kan het geen zins anders, voor verandering is hier mee gemoeid. Geboeid houd ik rustig van alles in de gaten, klaar makend om later, na de kater, ondersteuning te verlenen. Te helen en op weer op de benen te zetten. Back on track…

ja griezel

Geef een reactie