last. SATERDAY NITE FEVER…..

Afgelopen zaterdag had Rodney mij een enorm plezier gedaan om mij mee te nemen, Dansen! Dat heeft mij zo goed gedaan dat ik weer stukken geprocest heb, en geschreven.. JA, geschreven.. Ik had over Dance Fest geschreven en meer.. Tsjaa, echter ik wilde even weer wat doen, en toen … nu ja,.. eh is het dus weer zaterdag.
DAAAAAAGGG,.. verhaal dat achterhaald is..
Mis geplaatst omdat ineens in al die verhelderende processen, en inner opruim werkzaamheden en schaduwkantjes belandde. Met allergande, hier weer staan gillen en janken van de pijn, verdriet. Genoot en geniet enorm van de bijzondere opmerkelijkheden en samenloop van omstandigheden.. Te bizar allemaal.. dat ik eh ja, geen ruimte, plek, en of eh tijd zag en nam om even te plaatsen… Want er was steeds die want, want,.. want.. Hoe bedoel je schaduwstukje!?
Mss idd nog geen zins er aan toe om te schrijven, of gewoon te geneert, en eh nou ja.. watever..

Klaar met dat gejammer, gevlucht en getruttreuzel de keus is aan mij, en NU!! GAAN dus, of het nu wat is ja of nee,… liever ik tevree dat ik geschreven heb en wat minder vaag of vol fouten door gebrek aan editing enzo.. JAMMER DAN!!! ( het mag duidelijk zijn dat ik daar nu ook even geen tijd en zin in heb, .. dien weer wat voort te maken, voor door dat ik dit nu toch echt even wil plaatsen en prioriteit stel dien ik nu in een versnelde pas mij te begeven naar een afspraak.. Pff is ook maar even, echter.. eh nou ja.. boei.eend..)

Ik kan er geen zins meer mee zitten.
AL doende leer ik, en komt dat vanzelf goed. Eerste stappen,.. Héy, ik mag omdonderen, vallen enzo… Doen baby’tjes ook…

Anyway, hier weer wat eerste woorden dus, na een lange tijd. En na dit schrijven, mijn schrijven na afgelopen zaterdag over onverwachte bijstand van een drummert..
AGAIN THXXXX!!
Mijn dank, eer en respect is groot.

The DRUMMER beats me….

Sooo,…. here we go again! Of althans, IK.. Vol nieuwe, gelukkige en helende en stromend energie dat door mij heen stroomt, die er voor zorgt dat ik mij weer Heel maak. En gestaakt is de stagnatie waar ik in verkeerde, de ontberingen van en rondom Valentijnsdag die weer nu weer vers spookten van een jaar geleden. Ja, geleden heb ik bijna een jaar lang. Voor nu even heb ik weer noten op mijn zang.

Het is lang terug dat ik voor het laatste heb geschreven. Verstikt was ik in de drukte van werkzaamheden echter veel en veel meer in de pijn van de vlucht-verdwijning, afwijzing en verlogening der gevoelens van Vin. In een zwaar diep tranendal zat ik, de dagen weer in een spin spiraal draaiend malend, de dagen door heen gravend, nog immer er weinig van snappen wat en waarom dit heeft plaatsgevonden. Hij bang, al naar gelang verkering vragen en dan terugtrekken en geen zins willen binden en dan ineens uit het niets.. Poef! toch gebonden, en de verbinding die wij hebben compleet negeren om wat voor reden dan ook. De afgelopen weken was het spook van een jaar geleden aan het rond spoken, draaiende gedachten, die trachten een antwoord te vinden, Waarom? Hoe dit kon?

Nu dus iets meer dan een jaar later, nog immer de kater van het verlaten voelen, en het nog immer voelen, het branden van je hart voor hem. Ik ken er weinig meer mee. Mijn wel en wee van het verraad en de smaad die is aangericht, slibt mij dicht. Geen zicht meer op toekomst. Weg! de dromen. Dacht, meende of watever te voelen dat hij nog wel zou komen echter nu, en een jaar verder te zijn is de pijn en verdriet nog immer groot, als ook de vage vorm van gemis, begin ik mijn geloof, vertrouwen en meer in het Leven, intuïtie, en hem dusdanig kwijt te raken en verzaakte ik weer meer en meer in verval. Verkeer nog steeds daar in het dal, waar hij stal mijn hart.

Gestart even een klein woord over de afgelopen weken, en ik stop er ook gelijk mee, voor ik ben bang dat als ik hierover door ga, nu blijf hangen in het stagnatie en pijn verhaal van de afgelopen weken, dat ik zakkende wangen krijg terwijl ik nu net weer even dat stukje heelwording te pakken heb en de inspiratie om weer te schrijven. Dus, al naar gelang zal het er heus wel eens van komen dat dit geschreven gaat worden.. VOOR NU, dus gewoon even: NEE! en een OH YEAH!
Ik heb weer de draad op gepakt, en voordat het weg zakt, wil ik graag weer even die enorme drive in dagelijkse schrijven terug brengen totdat het er weer goed in gebakken zit.

Van het weekend heeft Rodney mij een heel groot plezier gedaan, (Ik vraag mij af of hij beseft hoe Groot het werkelijk is..?? ) en mij mee genomen eruit, dansen.

En dat heeft mij zooo weer meer in balans gebracht. Man, man,man, wat heeft mij dat goed gedaan. Ik heb er geen naam of woord voor.

Door een nachtje onverstoord dansen, zijn er weer kanalen open geboord waar door ik beter kan doorstromen. Ik voel mij weer, of beter, Meer!
Ja, mijn hart Zeer is er gewoon nog, toch is het anders ipv dat ik weg kwijn, kan ik het voor nu gewoon laten Zijn. En dat is fijn.
Als ook de nacht dansen…

Ik Ben erg lichamelijk ingesteld. En juist deze lichamelijkheid, zorgt ervoor dat deze meid zonder strijd, met beleid en gerichtheid zich goed kan gronden. Aarden. De waarden bepalen van het indalen van de processen die doorgaans middels gebeurtenissen en ervaringen komen en de lessen daaruit geleerd, integreer in mijn Wezen, al genezend de stukken van de vele opgedane abcessen die mijn levens en het Leven hebben gegeven. Als ik dit maar ook heel even negeer of vaak al eerder doordat het om voor welke reden ook of waardoor het geen zins gebeurd, dan gaat het verkeerd en stagneer ik. Verkeer ik in een status quo.

Zo dus, die drang is er wel, echter in het geval van dansen, ook snel weer weg omdat ik heg noch steg weet waar ik dat tegenwoordig leuk kan doen. En verzoen ik mij weer met de verzaking wat mij eigenlijk te doen staat, en dan voorts is het weer te laat, ben ik weer in die staat van verlatenheid, een koude oorlogstrijd die mij bijt totdat ik ervan word bevrijd.

Het was de hoogste tijd dat ik dat deed. Ik wil mij geen zins kwijt. Nu gelukkig tegenwoordig ga ik bij tijd en wijle, beetje bij beetje weer erop uit. Afgelopen weekend stuitte ik dus op een iets wat, eh nou ja, vage jamsessie in Aanzet dat mij lichtelijk ontzette, echter door Rodneys voorzetje belandde ik op het echte verzetje.

Fucking Dansen!!!

Heb de kans gewaagd toen ik werd gevraagd om na de sessie naar het bal te gaan. Hij weet de zalen wel.. Uiteindelijk beland gewoon in de Aap, en geen zins gelogeerd. Een gerespecteerd en zooo gewaardeerd wit voetje heeft hij behaald, en mijn enorme dankbaarheid en respect voor dit geweldig heerlijk nachtje dansen.

Even was ik vrij, blij voelde het stromen, het komen en gaan van alle stukken die op de juiste plekken viel in mij. Vrij, vol gas mijn pas geslagen op het ritme van de nacht, zonder mij enorm verkracht te voelen door de mensen die er waren. Fijn en best veilig kon ik Zijn zoals ik ben, en mij vrij laten bewegen op de maat met een maat in een staat van weinig conditie en verwaarloosde spieren en tot laat beetje bij beetje los gaan, los laten en laden mijn achterliggende daden van uploaden de geleerde lessen, Weten en Spirit in mijn Wezen.

Fuck, zo veel ook weer meer geleerd hierdoor en van. Ik kan het nog geen zins helemaal benoemen, maar zoenen kan ik die Rodney wel.
Gelijk weer even in een stroomversnelling gekomen. De rest zal nu ook wel weer gaan stromen, nu de banen weer open zijn en ik weer veel meer en beter de dingen snap.

Knap gedaan, Heer R.
Ver was ik, en verder ga ik verWezenlijken Mij. Hij weet dat hij mij hier zo een groot plezier mee heeft gedaan, echter vermoedelijk geen zins werkelijk het idee hoe groot de impact, bewerkstelliging en enorme, enorme bewustwording die daadwerkelijk in mijn Zijn plaats vinden.
Wellicht was het voor hem iets kleins, of geen moeite of wat/ welke andere intentie dan ook..
Groots was deze voor mij. Aanzienlijk blijer en vrijer kan ik mij nu ook weer bewegen in het dagelijks Leven, en beleven dat wat Nu plaats vind. THANXXX BRO!!!!

Van het weekend heb ik gedanst. Ja, gedanst!
W-O-W-WOW!!
Wat heeft dat mij goed gedaan.


Geef een reactie