GEWOON TE GEWOON

 

Habit_NaBloPoMo

Ik voel mij opgelaten, blij en verheugd. Er is iets wat mij deugd doet!
Met vlagen voel ik vreugde door mij heen golven, en word ik bedolven door ‘n onbestemd, slecht te plaatsen heugelijke vorm van euforie die het nieuw begonnen jaar mee heeft gebracht.
Waar het vandaan komt, of mee te maken heeft..? Geen idee! En dat geeft ook helemaal geen zins echt iets. Het vreugdedansje wat in mijn hart al heupwiegend resoneert, deelt mee dat er mooie dingen onderweg zijn. Gebeurtenissen waar ik mij lang op heb verheugd. En dat zou nu een fijne, warme afwisseling zijn, na passief in de wachtfase te zijn gezet. Met en om die reden dat ik mij maar klaar diende te maken, en vertrouwen erin dient te hebben.
Dus ja, na dagen die nachten werden, en die op hun beurt weer de morgenzon lieten opkomen, heb ik hier weg zitten dromen achter mijn scherm. Starend en klikkend. Kijken, onderzoeken, boeken door gespit, hoe, wat en waar het heen gaat.. Ja, dat was de maat van 2014 voornamelijk.
Buitenspel gezet, whiplash, hersenschudding en een ontwricht lijf. Daar blijf je inderdaad maar mooi mee rustig liggen. In je eentje, met Diva Shekina, Mobie de Dogstar en de Felines.
Barre tijd was dat. Ik was het ook al vrij snel zat, had aan het eind van het jaar, het toch echte wel gehad. Maar nog voordat ik er erg in had, kwamen er rustig steeds meer zaadjes op mijn pad. Waar ik weinig mee kon, bij gebrek aan mobiliteit. Echter heeft deze meid ze wel gekoesterd, beetje bij beetje verzorgd en onderhouden. Om het Nu, na een vrij passief jaar met vele vormen van obstructie, en waarin tegenwerking eerder een gewoonte geworden was, het weer voel stromen… Door stromen… Doorstroming…
Ik laat het maar rustig komen, en door mij heen gaan. Langzaam, beetje voor beetje opstaan, om dan ineens te GAAN! Whoaa! Knallen…

Echter voor nu, nog opgelaten en spannend zittend voor mijn scherm. Onderzoeken en ontwikkelen, groeien met ferme hele trage trede op de brede wegen van de elektronische wereld. De held op sokken die ik ben, kende geen zins de weg daar, in cyberspace. Maar nu, na het wiel opnieuw te hebben uitgevonden, win ik steeds meer track. En trace ik het i-net af hoe ik na even de moed heb laten zakken, mijn ideeën die al zo lang broeden in mij, het best vorm kan geven mede ook mijn stukje Leven in de virtuele domeinen.
Veel tip en tricks gevonden, over sites bouwen op mijn domein. Fijne blogs vol met gereedschap om mij klaar te maken voor wat komen gaat. En alsof dit al geen uitdaging op zich was, liet er zich ineens een andere uitdaging zien.
Na alle vertraging van mijn site en mijn diensten voor het Leven, kan ik die tegenwerkende gewoonte, gewoon om zetten naar een geheel nieuwe gewoonte. Iets wat al in de planning lag, dagelijks bloggen zoals ze dat dan mooi noemen. Maar ja, toen inees was er die grote verdwijn truuk. Poef! Weg site! Daáág twee weken bloed, zweet en tranen.. Ik was er klaar mee. Het lag eventjes gewoon te gevoelig en vond het nogal moeilijk om er mee om te gaan. Totdat ik, na weer eens te zijn afgedwaald op dat i-net, plots “de januari uitdaging” van NaBloPoMo zag en las. Dagelijks een blog schrijven met als thema deze maand: HABITS.
Nou ja, over gewoontes geschreven, dus … Laat ik er nu net een nieuwe gewoonte op na willen houden. Hmmnnn?! Dagelijkse geschreven presentjes, kadootjes. ?! Hmmn, leuk..!
Geheel synchroon aan het gevoel, het thema, mijn idee, dagelijks, geheel aansluitend op mijn verhaal en weer verder gaan aan mijn oude gewoonte om toch maar steeds weer me hart, mijn kern te volgen…

Dus,….. Daar ga ik dan, op mijn laatste loodjes, geheel in het verlengde van wat zo dient te Zijn, geheel synchroon lopend aan mijn Leven, en het Leven, deze januari uitdaging aan.
Er zal dus vanaf nu de gehele maand Januari, een badge onderaan de Your Every daily’s staan, die aangeeft dat ik de uitdaging ben aan gegaan. Ik denk er zelfs aan om ook wat Every daily’s in het Engels te schrijven. Tenslotte liggen daar ook die woordspelingen naar toe, en is het ermee aan verbonden. De zin was er al wel, om ook Engels te schenken. Echter was dat voor later. Tsja, blijkbaar dus ook nu gewoon te gelijk.. Hup! Nou ja, neem ik dat stuk ook maar gelijk mee in dit uitdagings- avontuur.

Spannend hoor, zo’n extra stimulans, die dan geheel onverwacht geven wordt aan mij door het Leven. Wow!
Geen zins verwonderlijk dat ik mij opgelaten voel, als je begrijpt wat ik bedoel….

Leuk! Leuk! Dat blind vertrouwen wat ik heb in het Leven, laat zich toch maar weer even Mooi zien. En bewijst daarmee inderdaad dat het zo Is. Ik kan en mag bouwen erop. Vertrouwen, puur en onbevangen, zonder te weten hoe, wat en waar, dat is het enige wat je dient te doen. Vertrouwen. Dan komt het allemaal goed..

*Nou, dan maak ik daar ook maar gewoon een gewoonte van. Vertrouwen hebben, blind… De gewoonte van het ervaren en voelen van de enorm geladen stroom in mijn hart… De gewoonte van het dagelijkse schrijven, om te blijven en mij te manifesteren in de hoedanigheid voor wie ik in Wezen Ben.
Net als ieder en één. Een deel van het geheel, compleet, autonoom, volgend de stroom van het Leven, Spirit. In je eentje, echter toch samen staand. Vrij banend de weg van het compleet Zijn, … waar, door de ver-ééniging van al je aspecten, het Licht en Duister, het gehele januari thema: Gewoonte , gewoon simpelweg compleet afwezig zal Zijn.
Voor dan Is Het,… en Ben Jij… Gewoon.
Gewoon te simpel eigenlijk..
Wat heerlijk is het leven toch! *

..

 

 

 

 

NaBloPoMo January 2015[:]

6 Comments

  1. Tinca

    Lieve Vane, vain, Vein… Wat gebeurt er als ik mijn bloed laat stromen in mijn ijdele vleugels? Shall it be all in vain, tevergeefs? Depends your succes on your believe in the vane you hold? Can it make you fly or are you affraid to fall? Like the elephant Dombo, he did Not need the feather, all he needed was to believe in his capabilities. You gold me, dear Vane, Not to underestemate yourself, People who don’t believe in me, who wan’t to cut me back, like you trim a bonsai, who cannot stand my growth, my shadow, who don’t allow me my freedom to choose what I wan’t but wan’t to make me choose what they wan’t instead, People who have the power to set me aside of the group, while I need the group to have succes, those People… Will be there forever. What to do with them? EEverybody is free to chose how they wan’t to grow, that’s the greatest present you can give to each other. But how to treat the People who hold those presents to themselves? Ik voel weerstand maar ook een antwoord in me opkomen. … Wat te doen met mensen die niet voor mij kiezen op zielsniveau?… Normaal gesproken hou ik me in. Oude angsten treden in. Maar ik moet ook niet willen dat iedereen voor mij kiest. Uit angst wil ik dat punt wel bereiken maar hoe kunnen mensen voor mij kiezen als ik niet eens voor mezelf durf te kiezen? Niemand hoeft voor mij te kiezen, dat besluit maakt mij of wie dan ook niet slecht of goed. De emotie die aan zo’n besluit vooraf gaat kan slopend zijn, negatief, maar ook positief! Alles wat emotie creëert geeft energie of haalt het weg en dat is groei of gesnoei. Elk besluit mag altijd geherevalueert worden, is een momentopname. De bevrijding is wanneer je zelf kan zeggen dat je bent volgroeid en nog steeds groeit, je blij bent en voelt, een bent met ander gegroei en betrokken bent met ander gesnoei, dat je weet hoe je je eigen stam kan beschermen tegen houthakkers, tegen commercie die je alleen willen gebruiken als fossiele brandstof omdat ze zichzelf niet warm kunnen maken. Maar nog steeds weet ik niet hoe ik met houthakkers moet omgaan? Met verstikkende klimops? Met arme grond? Met droogte? Helpt het als ik boos wordt? Helpt het als ik bang ben, helpt het als ik doe als Ghandi? Ooit is het toch te laat, ooit ga ik er zeker aan. Is alles dan simpelweg tevergeefs, in vain? Wat ik ook doe, hoe erg ik ook mijn best doe… Waar leef ik eigenlijk voor? Zelfs al zal ik de finish halen, het is toch tijdelijk. Altijd weer die uitdaging. Nooit wordt je met rust gelaten. Vrijheid wordt je niet gegeven, maar ik wil het ook niet nemen. Alles heeft de neiging om uit balans te raken. Alles heeft de neiging om volledig nutteloos te zijn, hihi. Dus wat ga ik doen met mijn energie ten opzichte van de mensen die iets van mij verwachten wat niet volledig strookt met wat ik eigenlijk wil en er hoe dan ook wrijving zal ontstaan tussen elkaars verlangens. Wrijving is ook energie, is emotie. Misschien is het ook een kwestie van oogsten? De energie is er, het voelt bijvoorbeeld negatief, gespannen, geïrriteerd. Hoe ga je dit oogsten? Hoe oogst je de klimop en de houthakker die eigenlijk jou willen oogsten? Met liefde? Dat is mooi gezegd maar ik ben nu fucking pissed off op de houthakker. De houthakker die nu fucking pissed off is op mij omdat ik me niet laat oogsten. De houthakker die nu warmte van mij wil, dit niet krijgt en nu koud is en dat komt door mij volgens de houthakker. Daar wordt ik zo ziek van. Iedereen is in principe verantwoordelijk voor zijn eigen warmte. Waarom moet ik mij steeds op laten stoken ten gunste van iedereen? Waarom laat ik mezelf niet toe om zelf te bepalen wanneer ik warmte afgeef en wanneer niet. Waarom wordt iedereen gelijk zo onzeker of negatief als je een keer koud blijft. Ik baal nu ook dat mijn houthakker koud is. Ik heb dat niet verdiend. Niemand heeft zijn om te werken maar je maakt zin. Maar wat als je geen zin hebt om zin te maken? Wat moet je met de emoties die dat teweeg brengt? Als water en vuur die tegen elkaar lopen te sissen. Hoe leer je te genieten van de hete stoom die deze interactie met zich meebrengt? Te koud en te warm doen zeer of is het een kwestie van wennen totdat het te laat is en je gekookt ben of compleet bevroren. Beide eindstadiums zijn gefixeerd op 1 punt en kan men niet meer afwijken, de tijd staat stil. Er is geen groei. Er is geen snoei. Is mijn doel om dit punt te bereiken in complete perfectie? Of is dit tegelijk een paradox omdat je perfectie niet kan fixeren. Dus ik ben gedoemd te mislukken zodra ik niet meer wil groeien en snoeien en is perfectie aan chronisch onderhoud onderhevig. Wat wil ik allemaal chronisch onderhouden in mijn leven en wees daar eerlijk in… Kan het misschien zo zijn dat wanneer je in vrijheid een keuze maakt in wat jij wil, dus dat het echt iets is wat je zelf wil, dat je tegelijkertijd ervoor moet kiezen om het chronisch te onderhouden anders heeft het inderdaad geen zin. Zo wil ik bijvoorbeeld het bedrijf waar ik voor werk daadwerkelijk chrnisch onderhouden maar niet alle personen die daar werken. Ik voel nu al dat het mij helpt om dit onderscheid te maken. Daarnaast voel ik ook dat niemand mij verplicht is om mij chronisch te onderhouden. Soms willen mensen je teveel chronisch onderhouden, hihi. En als je dat toelaat dan raak je opgebrand door een bezitterige houthakker. De houthakker mag mij bijten en ik voel hem groeien. Hij wordt groter dan mij en ik knuffel hem, hij geeft zelf warmte af, what a Guy!! Misschien is dit (waarschijnlijk hihi) niet de plek om dit verhaal naar jou te typen maar ik ben blij dat ik dit heb geschreven en met je kan delen. Dank je wel! Liefs, Tinca (ps: mijn antwoord is dus: ik hoef bezitterige houthakkers en verstikkende klimops niet chronisch te onderhouden. Hierdoor duw ik liefdevol terug en hoef ik geen shit te oogsten. Psps: op dit moment begrijp ik mezelf wel, ik ben benieuwd of dit over een maan nog steeds zo is, hihi) pspsps: fijn dat je eerst zelf elk bericht leest voordat het geplaatst wordt, love you! Tinca.

Geef een reactie