AAN

 

ON AIR

Nog voor het opstaan was het een komen aan gaan, van je welste… Pfff, sta ik aan, ofzo? Ik heb geen her-innering dat ik mij “ergens” “aan”gemeld had. Wat een drukte.

Het lukte me redelijk om de boel te dirigeren. De apps, bellers, telefoons en aan mijn deur. Mijn humeur liet zich te raden over.. Te veel allemaal, te gelijk wat van mij willen. Allemaal gillende trings, piep, en andere bel tonen Ik was allang blij dat het Ray was die zich aan mij toonde, in plaats van Murphy en zijn wetten. Wat vind ik hem een naarling… Ik ging naar beneden, en trof Ray midden in mijn leef ruimte aan, vragend en kijkend of hij zijn fietsspullen hier had laten liggen. Nog amper wakker, en overladen door input, stond ik hem te woord, mede ook kijkend eh naar geen idee.. zijn spullen? Die had hij toen gewoon meegenomen. Terwijl ondertussen hier nog immer de apps, foon en sms weerwolf gekuiden door,en om ons heen loeiden. Was ik in een klucht beland of iets dergelijk? Heel surrealistisch, allemaal.

Teleurgesteld vertrok hij weer vrij snel, en kon ik weldra een stokje steken voor al dat getrek… Ik heb mij gemeld, en simpel verteld dat ik ze later even terug bel.. Wel, dit was van de gekkken, heb geen eens tijd gehad om mij uit te rekken en strekken. Dat ben ik eerst eens even gaan doen, lekker onder de warme regen, mijn douche. Ik had ook gelijk besloten het wat te rekken. Ik laat mij geen zins gek maken omdat zij het even slecht trekken. Rustig heb ik er de tijd voor uit getrokken om mij goed te gronden en recht te zetten. De toon die was gezet voor die dag…

Heel de dag heeft dit zich voortgezet, met summiere momentjes van rust, om adem te happen. Snappen doe ik het soms echt slecht dit, ineens plots, poef! dan sta ik “aan” en dient iedereen mij blijkbaar allemaal op het gelijke moment nodig te hebben. Geen idee wat dat nu is. Ik zit soms dagen in me eentje, mis elke vorm van contact, tijd en ruimte genoeg, en dan: Bam! Yeah! Met velen tegelijker tijd. Beter verdelen graag, ja! ? ik voel mij vaak in mijn eentje, op een beentje bijtend voor wat gewoon ontspannen intermenselijk contact,… Nou ja, het zal allemaal wel. Blijkbaar werkt het zo, als je in dient ben van het Leven… Andere diensttijden.. Beter ze vermijden voor mij de ochtenden, als ook als ik uit ga of iets leuks aan het doen ben. Geen probleem om vanaf de middag dienst te doen, . 😉 Ik geef de voorkeur om dan aan te staan.

… Van waar het dus gewoon die dag weer verder ging terwijl ik in de supermarkt snel wat boodschapjes haalde. Een dove dame schoot mij aan, en wilde even een ei kwijt. Nee, ik wil geen eieren. Ik heb nog in de koelkast staan..Dank,. Tsjaa, en daar gingen we weer. Dit is dus hoe het gaat, al die eieren en verhalen die ik toe geworpen krijg. Ze wilde even aan mij kwijt dat haar hond zojuist was aangevallen bij mij in de straat , nota bene 1 deur verder dan de mijne, door de witte grote terriër van mijn bolle buurman. Haar hond had een bloederige schouderwond doordat de buurman heel beperkt ingreep. Oh oké. nou ja, eh Dank je wel… Begreep al weinig van de opstand die ik nog geen uur eerder had bemerkte. Ik kon het slecht horen van wat er zich afspeelde omdat Mobie er hard door heen blafte… Thxxx for the head’s up!

Maf hoor, altijd weer, grappig gewoon. … Dit is dus hoe het werkt, en gaat, als je in het jouw Leven staat en in dienst van het Leven.Heel grappig en opmerkelijk hoe feilloos het Leven werkt, geheel op elkaar afgestemd en inter verweven aan en met elkaar. Wonderbaarlijk en heel bijzonder blijf ik het altijd vinden. Geweldig miraculeus hoe alles rond komt….

 

Geef een reactie