Wat is? Pis ergernis…

Als je wakker word, jouw bed uit stapt en op weg naar de badkamer kattenpis ruikt, en nog denkt, nee het zal toch geen zins waar zijn…… als je na het douchen je bedkamer in loopt, nog steeds ruikt en denkt, zo jaa,.. dus toch. Waar dan? Hoe dan? Motherfuckers…. En als je dan vervolgens je trui oppakt, je hand ongewenst ineens nattigheid voelt en ook nog eens naar pis ruikt dan weet je hoe laat het is. Fuck, en dat realiseer ik mij dan nu, eind van de middag, pas… FUCK!!!
Fuck!!! Het is weer zo’n dag!!!!!

Alle good luck was even op vakantie vandaag… Ik heb mijn maatje geholpen met de kat naar de dierenarts te brengen, waar deze op de terug weg in zijn kattenreismand pist. Beslist en zeer ongewenst vond ik dit, maar goed, alles was in de mand, tot ik hem de sluiting zie losmaken en da kat pakt.  Ik gil nog … NEEE!! Maar JAAAAAA, waarop hij vervolgens toch dat dier los laat in mijn auto.
WTF!!!
 Nee, Nee,… niets  aan de hand gilt hij nog.  Eh doch wel, vertel mij nu niets over die kut beesten. Zijn pootjes zitten onder pis.. Hij nog heel leuk vertellen dat het geen zins waar is want.. bla bla blaaaadie blaat.. Ja ja, en wat zijn die poot afdrukjes dan ineens op mijn achterbank… En gewoon fucking vol houden niets aan de hand.. Tot hij zijn kat eruit haalde, en ik al trippend nog meer baalde van die 2 drolletjes die als extra kadootje er lagen.. Nou mijn lol was alweer vertrokken. Naar huis… Ik nu dus ook.. 

Hoogst geïrriteerd, heb ik ooit geleerd dat ik gezien menig omstandigheden weinig kan doen. Boos worden, blij blijven, eh noem maar op maakt weinig uit. Situatie is zoals hij is, hij heeft de achterbank verziekt. Hij gaat het ruimen. Iets wat hij dus ook gaat doen. Toen nog immer in mijn rust, een soort van, omdat ik toch weinig kan doen, ruim baan gemaakt voor de rit naar huis en een boodschap bij de super-afhaal-slager-eh-vul-maar-in toko op de hoek…

Daar viel mijn broek echt helemaal van mijn dikke billen af. Maf hoe mensen reageren als iemand in pijn en /of fijn eerlijk en waarheid getrouw vertellen hoe het gaat. Negen van de tien keer compleet geblaat krijg je om je oren geworpen. Onbeholpen wezens zijn het. Nog net geen opstand gemaakt en mij maar op mijn gemak omgekeerd. Het is geen zins dat er per definitie iets verkeerds gezegd word, echter de onbeholpen incompetente goed bedoelde hulp gevende advies antwoorden slaan zo de gehele plank mis, dat het beetje ohm wat ik nog had helemaal uit mijn lijf vertrok en plaats maakte voor een gevoel van ongecontroleerde boosheid.
Een stukje haat en nijd, die ik tot een half uurtje terug nog steeds in mijn donder voelde.. 

Deze goed bedoelde daad is achterhaald, en vrij vertelt geen zins aan de orde als men op geen enkele manier weet waar het over gaat.
Ik vroeg aan de vrouw hoe het met haar gaat? Ik vernam zij was ziek, maar nee oke.. haar medewerker was dat. Met hem ging alles goed. Gelukkig fijn,.. en wilde al snel weg lopen, waarop ik de gemeende vraag terug kreeg. Ik zweeg even, bedacht mij de laatste keer dat ik haar antwoordde op deze vraag en hoe het nu met mij ging daarin, en traag kwam gestaag de woorden uit mij dat eh tjsjaa het gaat, dat gebroken hart hè?!
Oprecht is dat zo,..  nou blijkbaar een no go, voor ik kreeg een bevooroordeelde on-over-nagedachte adviezen naar mij toe, die geen eens rechtstreeks in mijn gezicht werden gegeven, terwijl ze van mij weg liep.. Ach, nog steeds. Zo lang al. Nou laat hem toch!!! Er is toch genoeg… Waarom riep je mij die vraag, als je geen zins wilt luisteren naar het antwoord..?
Wederom blablablaaaaat… Praat geen poep, dank u vriendelijk.. Mijn laatste woorden waren ook letterlijk, tegen haar..
“Jij weet heel goed dat het geen zins zo werkt.. Je hart..”

Hoe bedoel je projectie, jouw protectie hoeft geen zins om mij geplaatst te worden kan ik zelf en heel knap zelfs. Vertel mij liever iets echt en oprecht gevoeligs mee levends, daarmee kan je altijd wel bij mij terecht. Zo slecht dit. 
Gelijk weer klaar voor deze dag.. 
Mag ik…? Ja…?
Pffff,… 
Ik had het kunnen weten toen ik opstond, dat er stront aan de knikker was. 
Nu pas, het mij realiseren. 
Fuck, plus dat de storm is aan het wederkeren.. Wat voor meer stront kunnen we verwachten. De nacht zal het mij laten weten.. 
Ik ga eten…
Fuck!


* Als je zin hebt, ga er eens even voor zitten en voel even hoe het echt met je gaat. Ga even na wat je over het algemeen zegt, en andere mensen voorlegt als je antwoord geeft  op de vraag hoe het met je gaat? Is dat werkelijk zo? Of speel je mooi weer en sta je net als velen in dat gangetje? Best druk daar denk ik vaak… Staak dat standaard antwoord geven op automatisme. Hoe kan je verwachten van de wereld eerlijk te zijn als je Zelf geen eens eerlijk antwoord geeft op een heel doorgaande vraag. Waag het eens, wellicht verbaas je jou over hoe een ander reageert. De een wellicht verkeerd, de ander verbouwereerd of zelfs iemand die vereerd is dat je het echte ware stukje van je geeft, en plots zomaar onverwacht echt met je mee leeft. Het gaat om wat jij geeft, wat jij van de wereld maakt… *

Geef een reactie